BoBo@Travel Magazine

เวลาที่ผิดหวัง ล้มเหลวในบางช่วงของชีวิต

เคยมีคำพูดเหล่านี้ดังขึ้นในหัวกันไหมครับ

เช่นเวลาสอบตก...มักจะเผลอด่าตัวเองไปว่า

"เรามันไม่ได้เรื่อง ! "

"เรามันโง่ ! "

"เรามันฟายยย ! "

หรือว่าเวลาอกหัก...ก็มักจะเผลอคิดว่า

"เรามันไม่หล่อ"

"เรามันไม่สวย ไม่น่ารัก"

"เรามันไม่เร้าใจ"

"เรามันไม่มีค่า"

"เรามันดีเกินปายยย !"

เชื่อว่าในช่วงเวลาวิกฤตของชีวิต ทุกคนคงจะเคยด่าตัวเองบ้าง โทษตัวเองบ้าง...

พอมองย้อนไป ณ เวลาเหล่านั้น

ในเวลาที่สิ่งภายนอกทำให้เราเศร้าหมอง

ทำไมเรากลับกดตัวเราเองให้จมดิ่งในโคลนตมเข้าไปอีก

Entry ที่แล้วได้เขียนถึง การด่าคนอื่นว่ามัน ร้ายกาจเพียงใด

ส่วน Entry นี้จะเขียนถึง การด่าตนเองนั้น ร้ายกาจยิ่งกว่า !

บางทีเราซ้ำเติมตัวเองจนอยากทำร้ายตัวเอง อยากจะจบชีวิตตัวเองก็มี

ในการฝึกจิตฝึกใจตัวเองนั้น

เมื่อทุกข์มาเยือนนั้นถือว่าเป็นโอกาสทองของชีวิต

พอตั้งสติได้ว่า

"เฮ้ย ตูทุกข์แล้ว ได้โอกาสเรียนรู้ทุกข์แล้ว ได้โอกาสลองวิชาแล้ว !"

เมื่อตั้งสติได้ ก็หยุดคิด หยุดทำ หยุดปรุงแต่ง

เหลือแต่สติที่ใช้เฝ้ามองความเป็นไปของทุกข์

พอเฝ้าดูไปมาจนรู้แล้ว คงต้องอุทานดัง ๆ ว่า

"อ้อ...ที่เรายังทุกข์เพราะเรายังไม่จักทุกข์

พอเรารู้เรียนรู้จักทุกข์ เราจึงหมดทุกข์นั่นเอง..."

ขอบคุณรูปจาก http://www.joshclay.com/images/Bear1-web.jpg

เมื่อไม่ล้ม ฤาจะรู้ วิธีลุก

เมื่อไม่ทุกข์ ฤาจะรู้ วิธีเห็น

มีแต่สุข คงไม่รู้ สิ่งที่เป็น

เพราะสุขนั้น เปรียบดังเช่น ม่านบังตา...