เด็กชาย A ผู้ได้ไปกินอาหารบนฟ้า
เรื่องจริงเกี่ยวกับลิง ที่น้อยคนจะรู้
ต้นกล้ากับพระจันทร์ : Seed of wisdom project II
ทริป แบบ ชุล มุน อุ่น รัก - การเดินทางของต้นกล้าแห่งปัญญา
ฉยามปะเทด ตอน พัฒนาแล้ว
คันปาก เพราะอยากด่า
posted on 08 Aug 2009 09:25 by bobotravel in Herohandbook
วันนี้ตั้งชื่อบทความดูรุนแรงเชียว
แต่ก็คงไม่รุนแรงเท่าเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวี่ทุกวัน...
ขอบคุณรูปประกอบจาก http://variety.teenee.com/world/img2/m54824.jpg
การด่านี่มีหลายระดับ
ตั้งแต่การด่ากันระหว่าง...พ่อกับแม่
...พี่น้อง
...เพื่อนฝูง
...แฟน...กิ๊ก...ชู้
...พ่อค้าแม่ค้า
...แม่ค้ากับลูกค้า
...เสื้อเหลืองกับเสื้อแดง
...พนักงานบริษัท
...เจ้านาย...ผู้บริหาร
...สื่อกับนักการเมือง...นักการเมืองกับนักการเมือง
...หรือแม้แต่ในบล๊อกก็ยังมีการด่าว่ากันให้เห็นอยู่เนือง ๆ
อาจจะพูดได้ว่า วันไหนหากไม่ได้ยินเสียงคนด่ากันคงจะรู้สึกผิดปกติ 555
ภาษาที่คนใช้ด่ากันก็มีหลายระดับเช่นกัน
ตั้งแต่ระดับไพร่สถุนจนถึงระดับผู้ดี
บางคนนั้น แตกฉานในด้านภาษาที่ใช้ด่าประมาณว่า ด่า 15 นาทีโดยใช้คำไม่ซ้ำกันเลย !
เอ๊ะ แล้วทำไมคนเราถึงชอบด่ากันจังนะ...?
จากการสังเกตคนรอบตัวของข้าพเจ้านายโบโบ้ ก็พอสรุปได้ว่า
คนที่ด่าคนอื่นอยู่เป็นประจำมักมีนิสัยคล้าย ๆ กันคือ
ด่าคนอื่นเสร็จ ก็มักหันมาชมตัวเอง
กดคนอื่นให้ต่ำ ยกตัวเองให้สูงเข้าไว้
ตูด่าคนอื่นได้ แต่คนอื่นห้ามด่าตู ...ตูโกรธๆๆๆ
มรึงผิด ตูถูกสรุปสั้น ๆ ว่างั้น !
สาเหตุที่คนชอบด่าคนอื่นนั้น...ก็เพื่อรักษาอัตตาในตัวเองไว้
ยิ่งเห็นคนอื่นแย่กว่าด้อยกว่า ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองดีตัวเองเก่ง
ดังนั้นข่าวฉาวจึงได้รับความนิยมและเป็นที่จดจำกว่าข่าวดี
บทความที่เขียนถึงสิ่งเสียสิ่งไม่ดีจึงได้รับคอมเม้นต์มากกว่าบทความที่ชื่นชมความดีของคนอื่น
ที่เขียนมาทั้งหมดนั้น ไม่ได้ต้องการให้ไปรังเกียจเดียดฉันท์"คนชอบด่า"
เพราะคนชอบด่านั้นเป็นคนที่น่าสงสาร
วัน ๆ เขามักจะเก็บสั่งสมสิ่งไม่ดีจากคนรอบตัว
วัน ๆ เขาพูดแต่สิ่งไม่ดีกรอกหูตัวเอง
วัน ๆ เขานึกเขาคิดแต่สิ่งไม่ดีให้ใจตัวเองฟัง
วัน ๆ เขามัวแต่มองสิ่งไม่ดีของคนอื่น แต่ลืมมองข้อเสียของตัวเอง
ขอบคุณรูปประกอบจากhttp://www.tttonline.net/TTT2/images/upload/userfiles/image/E-Mail2/art_47605.jpg
Trick...การปฏิบัติธรรม
คนพาลมักเห็นความผิดของคนอื่น
บัณฑิตย่อมเห็นความผิดของตัวเอง...
การฝึกปฏิบัติธรรมตามแนวสติปัฏฐาน 4 นั้น
เมื่อผู้ฝึกจนมีกำลังสติพอสมควรแล้ว
เมื่อจิตตัวเรามีราคะ ย่อมรู้ชัดว่าจิตเรามีราคะ
เมื่อจิตตัวเรามีโมหะ ย่อมรู้ชัดว่าจิตเรามีโมหะ
เมื่อจิตตัวเรามีโทสะ ย่อมรู้ชัดว่าจิตเรามีโทสะ
เมื่อจิตตัวเรามีอกุศล ย่อมรู้ชัดถึงผลเสียของอกุศลนั้น...
คนอื่นจะคิดอะไร จะเป็นอย่างไร
ไม่สำคัญเท่าเราคิดอะไร และเราเป็นอย่างไร
ปล. ฮิฮิ เขียนบทความเกี่ยวกับการปฏิบัติมาตั้งเยอะแล้ว มีใครเริ่มสนใจไปปฏิบัติธรรมมั่ง ยกมือขึ้น ^.^
แต่...ก็ใช้ความนิ่ง นิ่ง แล้วก็นิ่ง
**อยากไปปฏิบัติธรรมบ้าง จิตใจจะได้สงบๆ ซะที
#1 By OoooN on 2009-08-08 10:39