เด็กชาย A ผู้ได้ไปกินอาหารบนฟ้า

posted on 01 Aug 2009 10:20 by bobotravel in Magazine

ช่วงนี้โบโบ้ก็ยังก้มหน้าก้มตาพากเพียรเรียนให้จบอยู่ (อีกสองปีเท่านั้น สู้ ๆ )

งานของผมช่วงนี้นี่ก็ชุลมุนชุกชุม ยิ่งกว่ายุงตีกันซะอีก

ถึงงานจะเยอะ แต่ก็อยากเขียนบล๊อก ทำไงดี....เอ้อ....เอาของเก่ามา ReUse ดีกว่า 555

เรื่องราวต่อไปนี้ เป็นเรื่องราวของนาย A ...

นาย A เป็นนักชิมชื่อดัง เขาตะเวนชิมร้านอาหารทั่วราชอาณาจักร

ร้านใดที่นาย A บอกว่าอร่อย ผู้คนมากมายก็จะแห่กันไปกินร้านนั้นจนรวยเละไปเลย

ผู้คนทั่วอาณาจักร ต่างเรียกเขาว่า "หมึกดำ"

หมึกดำประกอบอาชีพนักชิม ออกเดินทางไปชิมร้านอาหารทั่วอาณาจักร

...วันแล้ววันเล่า

...สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า

...ปีแล้วปีเล่า...

บัดนี้เขาออกเดินทางนับเวลาได้ 10 ปีพอดี

รสชาดที่เคยชื่นชอบก็ถูกแทนที่ด้วยความเคยชิน

ไม่ว่าเขาจะกินอะไร ที่ไหนก็ไม่รู้สึกอร่อยนุ่มลิ้นอีกเลย

หมึกดำ รู้สึกชีวิตมันน่าเบื่อ

จู่ ๆ ก็อยากรู้ขึ้นมาว่า " อาหารที่อร่อยนุ่มลิ้นที่แท้จริง กินแล้วซาบซ่านเป็นสุขที่สุดอยู่แห่งใด "

คิดได้ซักพักหนึ่งก็ร้องอ๋อทันที

...คงเป็นบรรยากาศล่ะกระมัง

...และแล้วเขาก็ออกเดินทาง

หมึกดำ ขึ้นไปบนภูเขาสูงบนเกาะแก้วพิศดาร

ด้วยความหวังว่า

ณ จุดที่เห็นแผ่นฟ้าและผืนน้ำมาบรรจบกันคงจะเป็นที่ที่กินอาหารได้อร่อยนุ่มลิ้นและซาบซ่านเป็นสุขที่สุด

และอาจจะได้เห็นนางเงือกซักตัวสองตัวด้วย...

ว่าแล้วก็หยิบถุงข้าวเหนียว ไก่ย่าง และเลย์ของโปรดมากิน

แต่ทว่า...เหมือนขาดอะไรไป

'มันยังไม่ใช่อาหารที่อร่อยนุ่มลิ้นและซาบซ่านเป็นสุขที่สุด'

เขาคิดในใจ

หมึกดำมานั่งคิดใหม่

ว่าอาหารที่อร่อยนุ่มลิ้น กินแล้วซาบซ่านเป็นสุขที่สุดอยู่แห่งใด

คิดซักพักก็ร้องอ๋อขึ้นมาทันที

คงเป็นบรรยากาศและอาหารราคาแพงล่ะกระมัง

...และแล้วเขาก็ออกเดินทางต่อ

หมึกดำจึงนั่งเรือไปยังเกาะแร้งตีปีก

ด้วยความหวังว่า

ณ จุดที่เห็นแผ่นฟ้าและผืนน้ำมาบรรจบกัน

ถ้าได้กินอาหารราคาแพงคงจะเป็นอาหารที่อร่อยนุ่มลิ้นและซาบซ่านเป็นสุขที่สุด

ว่าแล้วเขาก็สั่งเมนูที่แพงและขึ้นชื่อที่สุดของเกาะ

"ทะเลผัดฉ่า สะท้านลิ้น สะเทือนเพดาน น น น (ปาก)"

แต่ทว่า...เหมือนขาดอะไรไป

'มันยังไม่ใช่อาหารที่อร่อยนุ่มลิ้นและซาบซ่านเป็นสุขที่สุด'

เขาคิดในใจ

หมึกดำมานั่งครุ่นคิดใหม่อีกรอบ

ว่าอาหารที่อร่อยนุ่มลิ้น กินแล้วซาบซ่านเป็นสุขที่สุดอยู่แห่งใด

คิดซักพักก็ร้องอ๋อขึ้นมาทันที

คงเป็นบรรยากาศ อาหารราคาแพงจำนวนมาก แล้วก็สาวสวยข้างกายล่ะกระมัง

และแล้วเขาก็ออกเดินทางค้นหาอีกครั้ง

หมึกดำพาสาวสวยขึ้นไปบนฟ้า

ด้วยความหวังว่าหากได้ทานอาหาร

ณ จุดที่ปุยเมฆอยู่ใต้เท้า

สาวสวยข้างกาย

และอาหารขึ้นชื่อมากมาย นั่นจะเป็นอาหารที่อร่อยนุ่มลิ้นและซาบซ่านเป็นสุขที่สุด

ที่บนท้องฟ้านั้น หมึกดำได้กินอาหารมากมาย

จานแล้วจานเล่า

กินแล้วกินอีก

กินจนหมูเรียกพี่ ชูชกเรียกพ่อ

แต่ว่า

ทำไม...

ทำไม...

ทำไมมันถึงยังไม่ใช่อาหารที่อร่อยนุ่มลิ้น กินแล้วซาบซ่านเป็นสุขที่สุด

ตอนนี้

...หมึกดำรู้สึก

...ท้อแท้

...หมดแรง

...และหมดหวัง

'...เราเสียเวลาไปสิบกว่าปี

...เพื่อเดินทางค้นหาอาหารที่อร่อยนุ่มลิ้น กินแล้วซาบซ่านเป็นสุขที่สุด'

หมึกดำคิดในใจ

'...แต่เรากลับพบว่ามันไม่มีอยู่จริง'

หมึกดำกลับถึงบ้าน

เมื่อนางสมศรีเห็นลูกชายผอมโซจึงเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง

" ไอ้ A เอ็งหายไปไหนมาสิบกว่า ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง !

นี่แม่เกือบจะลืมหน้าเอ็งอยู่แล้ว...."

นางสมศรีพูดไป น้ำตาก็อาบแก้มไป

นางกลัวลูกชายจะหิว นางจึงเข้าครัว

...ไปทำ "ข้าวไข่เจียวใส่มะเขือเทศที่เก็บมาจากหลังบ้าน" ซึ่งเป็นของโปรดของนาย A ตอนเด็ก

พอหมึกดำ หรือไอ้เอของแม่สมศรี ได้ตักข้าวไข่เจียวใส่มะเขือเทศเข้าปาก

น้ำตาเขาก็ค่อย ๆ ไหล...

ลิ้นของเขารับรู้ถึงรสชาดจืด ๆ ของไข่เจียวที่คุ้นเคย

แต่หัวใจของเขาได้รับรู้ถึงภาพของไข่ไก่ที่ถูกทอดอย่างพิถีพิถัน

ภาพของมะเขือเทศที่ถูกล้างอย่างสะอาด

และรสชาดของความรักที่แม่ได้ใส่เข้าไปในไข่เจียว

'เราพบแล้ว'

"อาหารที่อร่อยนุ่มลิ้น กินแล้วซาบซ่านเป็นสุขที่สุด'