เด็กชาย A ผู้ได้ไปกินอาหารบนฟ้า
ต้นกล้ากับพระจันทร์ : Seed of wisdom project II
ทริป แบบ ชุล มุน อุ่น รัก - การเดินทางของต้นกล้าแห่งปัญญา
ฉยามปะเทด ตอน พัฒนาแล้ว
เรื่องจริงเกี่ยวกับลิง ที่น้อยคนจะรู้
posted on 25 Jul 2009 18:16 by bobotravel in Herohandbook
เมื่อไม่กี่วันมานี้
โบโบ้ได้ไปอ่านนิทานของผู้กล้าท่านหนึ่ง
ความรู้สึกแรกที่อ่านจบก็คือ "งง ครับ งงจริง ๆ "
งงกับตอนจบของนิทาน
แต่หลังจากได้การตีความนิทานของผู้กล้าท่านนี้
ก็รู้สึกได้ถึงความคมคายและมุมมองสำคัญบางอย่างที่เราได้มองข้ามไป...
นิทานเรื่่องนี้ เป็นเรื่องของลิงและลาครับ !
ขอบคุณรูปลิงจาก http://www.juliadonaldson.co.uk/i/NIGHTmonkey.jpg
นิทานได้เล่าถึงหญิงชาวบ้านคนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในกระท่อมเพียงคนเดียว
ด้วยความเหงาเธอจึงได้หาลิงกับลามาเลี้ยงไว้เป็นเพื่อน
วันหนึ่งหญิงคนนี้จำต้องไปซื้ออาหารที่ตลาด
ด้วยความกลัวที่ว่าเจ้าลิงกับเจ้าลาที่เลี้ยงไว้จะพากันวิ่งซนทำข้าวของเสียหาย
เธอจึงเอาเชือกมาผูกคอลิง และมัดขาลาไว้ทั้งสองข้าง
แต่แล้วเหตุการณ์ก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่หญิงชาวบ้านคิดไว้
ทันทีที่เธอออกจากบ้านปุ๊บ
ไอ้เจ้าลิงจอมซนก็แก้ปมเชือกออกจากคอมัน
อ่ะแฮ่ม...ถึงแม้เจ้าลิงจะซุกซนแต่มันก็ไม่ลืมที่จะมาแก้มัดให้เจ้าลาด้วย !เสร็จแล้วเจ้าลิงก็วิ่ง ก็กระโดดไปทั่วบ้าน
ข้าวของในบ้านก็เลยกระจุยกระจาย ล้มระเนระนาดไปหมด
แต่เท่านั้นยังไม่พอ...
เจ้าลิงยังไปซุกซน ไปรื้อค้นเสื้อผ้าของหญิงชาวบ้านมากัดจนเละเทะไม่มีชิ้นดี
แล้วเจ้าลาล่ะ ?
เจ้าลาก็ได้แต่นั่งมองเจ้าลิงไป กระพริบตาปริบ ๆ ไป
เวลาผ่านไปสักพักนึง
พอเจ้าลิงได้ยินเสียงหญิงชาวบ้านเดินใกล้เข้ามา
เจ้าลิงก็รีบเอาเชือกมาผูกคอตนเองเช่นเดิม
พอหญิงเจ้าของบ้านเปิดประตูเข้ามาเห็นข้าวของกระจุยกระจายก็เกิดโมโหโทโสขึ้นมาทันที
เธอจึงหันมาหาตัวการ ว่าใครคือคนร้ายกันแน่ !
เจ้าลิงมีเชือกผูกไว้ที่คอ ส่วนเจ้าลาไม่มีเชือก
อ้าว...ซวยแล้วสิเจ้าลาเอ้ย !
ด้วยความโมโห หญิงชาวบ้านจึงวิ่งไปหยิบท่อนไม้นอกบ้านมาทุบตีลาหลายที
เจ้าลาผู้น่าสงสารก็ได้แต่ร้องโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย...
แล้วเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ?
หา...อะไรนะ?
จบแล้วหรอ ?
ทำไมจบไม่สวยเลยอ่ะ !
555 คิดเหมือนกับผมรึเปล่าครับ ?
ผู้กล้าท่านนี้ได้เฉลยความหมายของลิงกับลาไว้ว่า
"เจ้าลิงซนเปรียบได้ดั่งจิตใจของเรา
ส่วนลาก็คือร่างกาย
ลิงที่ซุกซนต้องการนั่นต้องการนี่สารพัด อยากทำอะไรก็ต้องได้ทำตามใจตน
เปรียบเสมือนจิตใจเราที่ไม่รู้จักสงบนิ่ง คิดกระทำเรื่องไม่ดีมากมาย
แต่ความลำบากทั้งหมดกลับตกอยู่แก่ร่างกายซึ่งไม่ใช่ผู้ก่อปัญหา
ต้องรับเคราะห์กรรมเพราะอยู่ภายใต้การควบคุมของจิตใจ
เพราะฉะนั้นเราจึงต้องควบคุมเจ้าลิง ต้องยับยั้งชั่งใจห้ามไม่ให้เจ้าลิงแสดงตัวตนออกมา
ถ้าจิตใจของเราสงบ ร่างกายของเราก็จะพลอยสบายและมีความสุขยั่งยืน"
สนใจมาฝึกวิชาจัดการลิงซนกันไหมครับ ?
=================================
อ้างอิง
ผู้กล้าที่เล่านิทานเรื่องนี้คือ ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา
รวบรวมไว้ในหนังสือ "ด้วยรักบันดาล...นิทานสีขาว" เล่ม 2
สำนักพิมพ์ Free mind
อ้อ แล้วก็ขอบคุณเจ้า donkey จากเรื่อง Shrek ที่มาเป็นรูปประกอบด้วยนะ
เรื่องราวประทับใจเกี่ยวกับผู้กล้าท่านนี้ยังมีอีกตั้งเยอะ
โบโบ้จะเล่าให้ฟังถ้ามีโอกาสนะจ๊ะ
สวัสดีจ้า....
==================================
เป็นข้อคิดที่ดีมากๆเลยครับ
#1 By araignee on 2009-07-25 19:23