BoBo@Travel Magazine

ตูรู ตูเกง และตูเซียนฝึก "วิชาแห่งผู้กล้า" กับ อาจารย์ปู่ ที่เมืองกุศะละนคร เป็นเวลาพอสมควรแล้ว

วันหนึ่ง อาจารย์ปู่ก็บอกกับลูกศิษย์ทั้งสามว่า

"บัดนี้ พวกเจ้าก็มีความรู้พอสมควรแล้ว

ทีนี้ก็ถึงเวลาที่พวกเจ้าต้องเดินทางไปฝึกวิชาของจริงที่  'ภูเขาแห่งผู้กล้า' แล้วล่ะ "

ลูกศิษย์ทั้งสามมองหน้ากันอย่างตื่นเต้น ที่จะได้เดินทางผจญภัย ในโลกกว้าง

และแล้ว ลูกศิษย์ 3 อาจารย์ปู่อีก 1 ก็ออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่ภูเขาในตำนาน...

หลังเดินทางมาสักระยะหนึ่ง

ทั้ง 4 คนก็หยุดพักเหนื่อยกัน

ตูเซียนเหลือบมองไปยังเบื้องล่าง

เขามองเห็นตึกรามบ้านช่อง ซึ่งสว่างไสวไปด้วยแสงไฟมากมาย

 แต่วิวทิวทัศน์ที่งดงามนั้น กลับมีเสียงทะเลาะกันเซ็งแซ่ของผู้คน

ทั้งในบ้านและนอกบ้าน...

พ่อทะเลาะกับแม่

พี่ทะเลาะกับน้อง

เพื่อนบ้านทะเลาะกับเพื่อนบ้าน

คนรู้จักทะเลาะกับคนรู้จัก

คนไม่รู้จักทะเลาะกับคนไม่รู้จัก

(ขนาดคนทะเลาะกับหมาก็ยังมีให้เห็นเลย)

ตูเซียนสงสัยเป็นอันมาก

ว่าคนในเมืองนี้ มีเรื่องอะไรให้ทะเลาะกันนักหนา ?

ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังทะเลาะกันไม่เลิก ไม่ยอมเข้านอนซะที

อาจารย์ปู่เห็นตูเซียนสงสัย ก็อธิบายให้ฟังว่า

เมืองนี้เป็นเมืองแห่งคนหูหนวก เนื่องจากมีคนหูหนวกอาศัยอยู่มาก

และแล้วอาจารย์ปู่ก็ชี้ไปให้ดูชายหูหนวกสองคน ที่กำลังจะเดินสวนกัน

ชายหูหนวกคนหนึ่งชื่อ "ตูบ่ผิ " 

ส่วนชายอีกคนชื่อ "มือแหละผิ"

 เมื่อ "ตูบ่ผิ" เห็น "มือแหละผิ" เดินผิวปากมา ก็นึกว่ากำลังล้อเลียนปมด้อยของตนที่พูดไม่ชัด

"ตูบ่ผิ" จึงถาม "มือแหละผิ" ด้วยสีหน้าขุ่นเคืองไปว่า

"เรา-ทำ-อะ-ไร-ให้-ไม่-พอ-ใจ-หรือ ! "

"มือแหละผิ" เห็นสีหน้าโกรธ ๆ ของตูบ่ผิ ประกอบกับตนเองมีปมด้อยที่ตัวดำ จึงอ่านปากผิดไปเป็น

"เขลา-ดำ-จัญ-ไร-ไหน-ใคร-จะไปเทียบ-ฮื้อ ! "

"อ้า--เป็นเรื่องละนั่น "

ตูเซียน อุทานด้วยความตกใจ

เหตุการณ์เป็นไปแบบที่ทุกคนคิดนั่นแหละครับ

ตูบ่ผิ และ มือแหละผิ ทะเลาะกันรุนแรง

ตะโกนด่าใส่กันไม่หยุด

สารพัดสัตว์หลุดออกมาจากปากของทั้งคู่

 ทั้งคู่ตะโกนด่าแข่งกัน โดยที่ลืมไปแล้วว่าต่างฝ่ายต่างหูหนวก

ตูเซียนเห็นดังนั้น ก็ใช้ภาษามือบอกชายทั้งสองไปว่า

"ท่านทั้งสองหยุดเถอะ อย่าเสียแรงทะเลาะกันเลย"

ชายทั้งสองเห็นดังนั้นก็บอกให้ตูเซียนช่วยตัดสินว่าใครผิด

ตูเซียนจึงบอกว่า " ไม่มีใครถูก มีแต่คนผิด"

เมื่อทั้งสองได้ยินดังนั้น ก็โมโหขึ้นเป็นอีกหลายเท่า

ทั้งคู่จึงตะโกนด่าตูเซียนว่า โง่เขลาเบาปัญญา

ไม่รู้จักหัดคิดให้เป็น ไม่รู้อะไรก็มาสรุปว่าทั้งคู่ผิด

ตูเซียนจนปัญญา ก็ได้แต่ปล่อยวาง...

ตีความ

น่าเหนื่อยใจมิใช่น้อย กับคนบนโลกใบนี้

คนเรามักจะไม่พอใจ มักจะโกรธ มักจะโมโหในสิ่งที่

ขัดกับสิ่งที่ตัวเองได้ฟัง ๆ มา

ขัดกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำต่อ ๆ กันมา

ขัดกับคำเล่าลือที่ตัวเองได้ยินมา

ขัดกับตำราที่ตัวเองได้เรียนมา

ขัดกับสิ่งที่ตัวเองได้นึกเดาเอา

ขัดกับสิ่งที่ตัวเองได้คาดคะเนเอา

ขัดกับเหตุผลของตนเอง

ขัดกับทฤษฎีของตนเอง

ขัดกับภาพลักษณ์ที่ตัวเองเชื่อถือ

ขัดกับสิ่งที่ครูบาอาจารย์ของตนได้กล่าวไว้

เมื่อไม่พอใจ ก็จะเริ่มเถียงกัน

เมื่อเถียงกัน ก็จะเริ่มทะเลาะกัน

เมื่อทะเลาะกัน ใครจะพูดห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง  นั่นคือเริ่มหูหนวกตาบอด

เมื่อไม่ฟัง ก็จะเริ่มหาสรรพอาวุธเข้าทำลายกัน

ไม่ว่าเขาจะเป็นเพื่อนพ้อง ญาติมิตร ครูบาจารย์ พ่อ แม่ 

คนหมู่บ้านเดียวกัน คนอำเภอเดียวกัน คนจังหวัดเดียวกัน

คนประเทศเดียวกัน คนที่อาศัยในโลกเดียวกัน ก็ตาม

การฝึกสติปัฏฐาน 4 นั้น

เป็นการฝึกสติให้ สังเกต สังเกต สังเกต สังเกต และสังเกต 

ถ้าเราสังเกตไปอย่างไม่ขาด  สติก็จะกลายเป็นมหาสติ

เราจะสามารถ เห็นธรรม เห็นความจริงแท้ทั้งในตัวเรา

เมื่อเราเห็นธรรม เห็นความจริงแท้ในตัวเรา เราก็จะเห็นธรรมและความจริงของโลกและจักรวาลเช่นกัน

 ขอบคุณที่ติดตาม การเดินทางของเหล่าผู้กล้านะครับ ^.^

สวัสดีครับ

=============อ่านตำราแห่งผู้กล้าย้อนหลังครับ=================

• ตำราแห่งผู้กล้า ตอนที่2...ผู้กำกับ

• ตำราแห่งผู้กล้า ตอนที่1...ก็มันกลัวอ่ะ