BoBo@Travel Magazine

เมื่อ 3-4 วันที่ผ่านมานั้น

โบโบ้ ลูกเป็ดและเจ้าน้องจอมสับสันและขี้สงสัย (ที่ได้เล่าไปเมื่อ entry ที่แล้วไง ^.^ )

ได้ไปฝึกวิชาที่จังหวัดชลบุรี

เมื่อไปถึง พวกเราก็ไหว้ วิปัสสนาจารย์ที่พวกเรารักและเคารพ

วิปัสสนาจารย์ท่านหนึ่ง เป็นแม่ชีใจดี เวลาอยู่กับท่านแล้วเหมือนได้อยู่กับคุณย่า คุณยายแสนใจดี

เธอชื่อว่า แม่ชีขวัญ

แม้จะเพิ่งเจอกันเพียง 2 ครั้ง แต่กลับรู้สึกสนิทเหมือนรู้จักกันมานาน

หลังจากคุยไปสักพัก โบโบ้เริ่มเอะใจนิด ๆ ว่า วันนี้แม่ชีดูเหมือนเหนื่อย ๆ อะไรสักอย่าง

แต่เพราะความสุข และความเมตตาที่ออกมาจากท่าน ทำให้ผมนึกว่า ผมคงคิดไปเอง

เย็นวันนั้น หลังจากทำวัตรเย็นเสร็จ หลวงพ่อก็บอกว่า ถ้าระหว่างฝึกมีอะไรติดขัด

ก็ไปสอบถามกับแม่ชีขวัญนะ

แม้แกจะไม่สบาย แต่แกก็บอกว่ายังสอนไหว

วันต่อมาผมก็ไปหาแม่ชีขวัญ

ถามท่านว่า หายป่วยรึยัง

แม่ชีก็บอกว่า แม่ชีไม่ได้เป็นอะไรนะ

จะมีก็แต่โรคมะเร็งลำไส้เนี่ย เป็นมาหนึ่งปีแล้ว...

แม่ชีขวัญพูดด้วยน้ำเสียงใจดีเช่นเคย

น่าแปลกที่ผมกับไม่รู้สึกตระหนกตกใจ หรือเสียใจอะไรเลย

คงจะเป็นเพราะน้ำเสียง และความใจดีของท่านนั้นให้คำตอบกับผมได้อย่างดี

ชีวิตแม่ชีนั้น อุทิศให้กับการพัฒนาจิตใจของท่านเอง

และท่านยังได้เป็นอาจารย์คอยแนะนำ คอยสอนสั่ง ให้กับผู้คนมากหน้าหลายตา

ให้คนที่ทุกข์ได้คลายทุกข์

ให้คนไม่ดี กลับตัวกลายเป็นคนดี

ให้คนที่ดีอยู่แล้ว มั่นใจในความดีของตน และพัฒนาตนให้ดียิ่ง ๆ ขึ้นไป

แต่ก่อนผมเคยสงสัย และดูหมิ่นว่า

ชีวิตวัยรุ่นอย่างพวกเรา สนุกสนาน และสะดวกสบาย 

จะไปพัฒนาตัวเองทำไมให้เสียเวลา

จะไปศึกษาความทุกข์ ความเจ็บ ความตายไปทำไม

บัดนี้ผมเข้าใจแล้วครับว่า

เราศึกษาความเจ็บ ความตาย เพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตให้เป็น

ถึงแม้เราจะเหลือเวลาชีวิตอีกวันสองวัน

แต่หากเรามีสติ มีชีวิตที่มีคุณค่า ย่อมไม่รู้สึกทุกข์ ไม่เสียดายที่ได้เกิดมา

ตรงกันข้าม หากแต่เราไร้สติ หลงมัวเมาในความสุข ไม่รู้จักคุณค่าของชีวิต

ถึงจะได้อยู่สักร้อยปี ก็คงจะไม่ต่างจากสัตว์ทั่วไป

"อยู่อย่างมีค่า และพร้อมจะจากไปอย่างกล้าหาญ"

นี่เป็นสิ่งที่ผมเรียนรู้จากรอยยิ้มของท่าน...

ขอให้คุณพระศรีรัตนตรัย ช่วยคุ้มครองแม่ชีมีสุขภาพแข็งแรง

อยุ่สอนพวกเราไปอีกนานนานนะครับ ^.^