BoBo@Travel Magazine

กลับมาจากการไปนั่งเจริญสติปัฐฐาน 4 มาแล้วคร้าบผม

ตอนนั่งกรรมฐานผมแผ่เมตตาให้ทุกชีวิตบนโลกใบนี้ด้วย รู้สึกดีมาก ๆ เลยครับ

ผมมีนิทานเรื่องแมลงหวี่มาฝากเพื่อน ๆ ด้วยครับ

*นิทานเรื่องนี้เกิดจากการนำเรื่องที่โบโบ้เคยได้ยินมาบ้าง

แต่งเติมเข้าไปบ้าง นำเรื่องจริงมาปนบ้าง

ขออย่าคิดมากเลยครับ

เพราะถ้าคิดจะไม่รู้ 

และจะรู้ถ้าไม่คิด...

-------นิทานเรื่องแมลงหวี่-------

กาลครั้งหนึ่ง ไม่ช้า ไม่เร็ว ไม่ใกล้ ไม่ไกลมานี้

มีนักปราชญ์ผู้หนึ่งพาลูกศิษย์ของท่านไปเดินทัศนศึกษา

ลูกศิษย์คนหนึ่ง ผู้ซึ่งคิดว่าตัวเองแกร่งกล้าวิชากว่าเพื่อน ๆ ของเขาทุกคน

เหลือบไปเห็นแมลงหวี่ที่กำลังตอมขี้วัวอยู่

เขาก็ลองวิชา สื่อสารกับแมลงหวี่นั้น

"เฮ้ เจ้าแมลงหวี่ ขี้นั่นมันเหม็นนะ สกปรกด้วย

เ้จ้าจะไปตอมมันทำไมเล่า ? "

" เฮอะ ๆ เจ้าหนุ่มน้อย เจ้าไม่เคยชิมขี้วัว เจ้าไม่รู้หรอกว่ามันอร่อยแค่ไหน"

"เฮ้ แล้วเจ้าไม่คิดจะไปลองชิมรสชาดของน้ำหวานจากดอกไม้เหมือนผีเสื้อแสนสวยบ้างหรือ"

"เฮอะ ๆ เจ้าหนุ่มน้อย ข้านั้นพอใจในรสชาดอันกลมกล่อมและกลิ่นอันยั่วยวนของขี้วัวนี้อยู่แล้ว

ข้าไม่ยอมทิ้งขี้วัวอันแสนวิเศษไปหาสิ่งอื่นหรอก"

"เฮ้ ๆ เพื่อนข้าทั้งหลาย มาดูเจ้าแมลงหวี่ที่แสนโง่เขลานี่สิ

มันพอใจในรสชาดของขี้วัว เหมือนที่อาจารย์เคยสอนว่า เห็นกงจักรเป็นดอกบัวอย่างไรเล่า"

บรรดาลูกศิษย์ต่างพากันหัวเราะเยาะ ชอบใจในความเขลาของแมลงหวี่

เมื่่อนักปราชญ์ได้ยินบรรดาลูกศิษย์คุยกัน

ท่านก็ยิ้มอย่างมีเมตตาและเล่านิทานเรื่อง อมยิ้มให้ลูกศิษย์ฟัง

-------นิทานเรื่องอมยิ้ม--------

ขอบคุณรูปประกอบจาก  http://images.diaryis.com/d/dijaunkub/20070628.lolipop.gif

กาลครั้งหนึ่ง ไม่ช้า ไม่เร็ว ไม่ใกล้ ไม่ไกลมานี้

มีเด็กป. 1 คนหนึ่งได้ชิมรสชาดของอมยิ้มจุ๊บเป้อจุ๊บ ก็เกิดความพึงพอใจไม่ยอมทานสิ่งใดอีกเลย

เด็กคนนี้เพลิดเพลินกับการทานอมยิ้มเป็นอย่างมาก

เด็กป.2 คนหนึ่งเห็นเด็กป.1 กินอมยิ้มอย่างเพลิดเพลินก็หัวเราะเยาะ

เจ้าเด็กนี่มันเขลานัก มันไม่ยอมทิ้งอมยิ้ม จึงไม่มีทางได้รับรู้รสชาดแสนอร่อยของขนมเค้กต้นกก

เด็ก ป.3 คนหนึ่งเห็นเด็ก ป.2 กินแต่ขนมเค้ก ก็หัวเราะเยาะชอบใจ

เจ้าเด็กนี่มันเขลานัก มันไม่ยอมทิ้งอมยิ้ม จึงไม่มีทางได้รับรู้รสชาดแสนอร่อยของราเม็ง

เด็กที่เรียนชั้นสูงสุดของโรงเรียนนี้ เห็นเด็ก ๆ น้อง ๆ ของเขาหัวเราะเยาะเด็กที่ต่ำกว่า

ก็เรียกน้อง ๆ มาตักเตือน

"เจ้ามัวแต่หัวเราะกันไปกันมา จึงหารู้ความจริงไม่"

"ความจริงนั้นคือ พวกเจ้ายังไม่เคยลิ้มรสของอาหารอิตตาเลียนแบบต้นตำรับ เจ้าจึงยังเขลาอยู่"

บังเอิญนักปราชญ์คนหนึ่งเดินผ่านมาได้ยินเด็ก ๆ คุยกันเข้า

นักปราชญ์ก็ยิ้มอย่างมีเมตตา

และก็เล่านิทานเรื่องแมลงหวี่ให้เด็ก ๆ ฟัง ....

 ปล. อะแฮ่ม ถ้างงสงสัย โบโบ้จะบอกใบ้ให้ครับ

ยิ่งละ ยิ่งได้

และที่สุดแห่งการได้ คือ ความว่างเปล่า

 ใบ้ให้อีกข้อหนึ่งครับ

เพราะถ้าคิดจะไม่รู้ 

(หรือถ้าคิด จะรู้เท่าที่คิดแค่นั้นเอง)

และจะรู้ถ้าไม่คิด...

  ฮิฮิ ตั้งปริศนาธรรมเชิญชวนวัยรุ่นวัยทำงาน-คนยุคใหม่ ไปปฎิบัติธรรม

เจริญสติปัญญาด้วย สติปัฏฐาน 4 กัีนครับ

สิ่งที่ได้จากการเจริญสตินั้น

เป็นการรู้เห็นแจ้งได้เฉพาะบุคคล

หากใครนำสิ่งที่รู้เห็นแจ้งมาปฏิบัติตลอดเวลา

เขาผู้นั้นจะเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน

เป็นที่รักใคร่ของบุคคลที่ได้อยู่ใกล้

 มิตรที่เคยมีอยู่ก็จะมีมากยิ่งขึ้นอีก

ศัตรูที่เคยมีก็จะหายไป กลายมาเป็นมิตรที่ดีแทน

เจริญก้าวหน้า  ทั้งในทางโลกและทางธรรม

ขอให้เจริญก้าวหน้าทั้งทางโลกและทางธรรมกันถ้วนหน้าครับ

สวัสดีครับ

 ปล.มีป้ายธรรมะที่แขวนที่ต้นไม้อย่างหนึ่ง

โบโบ้ซึ้งมากเลยครับ

เขาเขียนไว้ประมาณว่า

เห็นชั่วในตัวคนอื่น คือจริตของคนพาล